อยู่อย่างไม่มีตำแหน่ง
รู้ไหมมันช่างรุนแรงและโหดร้าย
มีค่าเมื่อเธอเหงา. . . ไร้ประโยชน์เมื่อเขาเคียงข้างกาย
มีวันเวลาที่เดียวดาย  . . .
มากกว่าวันที่มีรอยยิ้มพร่างพรายในแววตา



รอเวลาให้เธอเหงา
รอให้เธอนึกถึงเราเมื่อเหว่ว้า
มีความสุขเพียงบางคราว. . .
มีคุณค่ากับเขาเพียงบางเวลา
ก็ยินดีรับมันตลอดมา. . .
กับการเป็น "คนคั่นเวลา" ในความจริง



ฉันรู้ตัวดีว่าฉันเป็นใคร
และฉันก็รู้ดีว่าไม่มีอะไรไปสู้เขา
เอาหัวใจวางเดิมพัน. . .
แต่สิ่งที่เกิดกับมันคือเธอไม่เอา

ยิ่งอยากใช้คำว่าเรา. . .
ยิ่งเข้าใกล้คำว่าเหงาและเดียวดาย
อยู่ในสงครามที่ไม่มีทางสู้
แต่ยังดิ้นรนถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีความหมาย



ไร้อาวุธ. . . ไร้หนทาง. . .
เหลือเพียงความอ้างว้างเคียงข้างกาย
เป็นเพียงนักรบในแดนตาย. . .
ที่รอวันโดนทำลายด้วยน้ำมือเธอ